Daling paddoambulanceritten Amsterdam sinds paddoverbod

Naar aanleiding van de discussie in de Tweede Kamer over dit onderwerp (14 oktober 2009) heeft het Adviesburo op verzoek van een aantal fracties, onderstaande notitie geschreven.

Sinds het verbod op de verkoop van paddo's (1 december 2008) heeft zich een daling voorgedaan in het aantal ambulanceritten in Amsterdam wegens paddoincidenten. Hiermee lijkt het erop alsof het paddo-verbod succesvol is. Deze notitie zet daar echter de nodige vraagtekens bij met als eerste opmerking dat deze daling volstrekt logisch is omdat de kweek dus ook de verkoop van paddo's stilgevallen is

-    De daling was al voorspeld (Adviesburo 2007, CAM 2008), omdat met een verbod de laagdrempelige beschikbaarheid van paddo's zou verdwijnen met name voor de Amsterdamse (drie dagen) toerist. Het was dan ook alleen deze groep waar tot 95% van de ambulanceritten in Amsterdam voor nodig was. Aan Amsterdammers en in de rest van Nederland zijn er de afgelopen jaren nauwelijks "paddo"ritten gemeld.

Kortom, de daling aan ambulanceritten in Amsterdam is voor de zoveelste keer het bewijs dat het paddoprobleem hoofdzakelijk een Amsterdams toeristenprobleem betrof (Vandaar ook dat ik een voorstander was van de voorstellen van burgemeester Cohen van het reguleren van de verkoop van paddo's incluis een drie-dagen-bedenktijd voor de potentiële koper). Een bevestiging van dit bewijs is dat ook na het verbod nog steeds nauwelijks Hollandse gebruikers om een ambulance hebben verzocht terwijl deze categorie vlak vóór 1 december 2008 massaal paddo's heeft ingekocht ter voorraad voor de op handen zijnde magere tijden.

-    De daling aan ambulanceritten in Amsterdam is ook het gevolg van een daling aan (jeugd)toerisme dat zich vorig jaar oktober/november, vlak vóór het paddoverbod inzette (oorzaak: duurdere vliegreizen, economische-crisis, enz.). Het zogenaamde "onderkanttoerisme" naar Amsterdam van groepen Engelsen, Italianen, Spanjaarden enz. met een hoog consumptiepatroon in het gebruik van alcohol, paddo's en andere drugs droogde op.Met andere woorden, zonder het paddoverbod waren de paddoambulanceritten in Amsterdam sowieso gezakt.

-    De daling aan paddoambulanceritten dient ook in het licht gezien te worden dat een verbod op een drug bijna altijd leidt tot wat ik geforceerde drugstrends noem; van ontevreden, kwade gebruikers die noodgedwongen moeten uitwijken naar middelen die qua werking in de buurt liggen van het middel wat verboden is. En omdat in de loop der decennia de overheid steeds meer middelen heeft verboden, is de gebruiker steeds meer aangewezen op het illegale aanbod aan middelen die meestal sterker in werking zijn met daarbij de extra risicofactoren zoals de onzekerheid over de dosering, mate van versnijdingen met onbekende stoffen, ontbreken van voorlichting en het voor de aanschaf moeten begeven in criminele milieus, enz.

In het onderhavige geval dient dus de discussie in de Tweede Kamer over de daling van de "paddo"ritten in Amsterdam plaats te vinden op basis van kennis en informatie over de eventuele stijging aan incidenten met andere (illegale) middelen. En dan ook nog niet alleen in Amsterdam, maar ook in de rest van Nederland waar ook het aanbod aan legale paddo's verdwenen is. Het probleem is echter dat er niet zoiets bestaat als een landelijke registratiesysteem waarmee deze complexe processen in beeld gebracht kan worden. De complicerende factor hierbij is ook nog dat, als een ambulance nodig is, het slachtoffer (en dan vooral de toerist uit landen met een repressief drugsbeleid) minder bereid is om informatie aan de broeders te geven als het een illegaal middel betreft waardoor de gevolgen van het paddoverbod in die zin altijd onderbelicht zullen blijven. Om hier toch enige inzicht in te geven raad ik aan om mijn notitie te lezen met een update wat tot op heden de gevolgen zijn van het paddoverbod en welk beleid gewenst is om deze gevolgen zoveel mogelijk te beperken (www.adviesburodrugs.nl).

August de Loor

oktober 2009